Еден од најголемите и најпознати психоаналитичари имаше своја теорија за тајните што ги кријат луѓето.
Покрај она што му беше основна должност и вокација, Сигмунд Фројд беше среќен што се занимаваше со теоретски објаснувања на религиозни, антрополошки, уметнички феномени. Фројд е еден од најконтроверзните научници и неговите ставови секогаш предизвикувале реакции и ја поларизирале јавноста. На феминистките и религиозните луѓе тешко дека ќе им се допаднат ставовите на Фројд во врска со верувањата што ги застапуваат и бранат. Без оглед дали ги сметаме за прекумерни и еднострани или не, интересно е да се потсетиме на некои од неговите мисли.
„Навистина би можело да се каже дека секоја личност постојано врши психолошка анализа на своите соседи и дека, затоа, тој ги познава подобро од себе. Сепак, за да го постигнеме она што нè потсетуваат зборовите – познајте се сами – потребно е да се стави под лупа нивните навидум случајни постапки и пропусти “, рече тој.
Една од неговите многу интересни мисли и заклучоци што ги извлече од начинот на кој луѓето се обидуваат да ги сокријат тајните и колку, според него, тоа е теоретски и практично невозможно, е едно од најинтересните од неговата пракса.
“Оној што има очи да види и уши да чуе, може да биде убеден дека нема смртник што може да сокрие тајна. Ако му ја снема устата, тој мрмори со врвовите на прстите; истекува предавството од секоја пора. Затоа, задачата е да освестете се што е најскриено во човечката душа, лесно решено. “(Психопатологија на секојдневниот живот, поглавје Симптоматски и случајни дејства)
