spot_img
22 C
Skopje
петок, мај 7, 2021
spot_img

НЕВЕРОЈАТНО ОТКРИТИЕ НА СОНДА НА НАСА (ВИДЕО)

Вселенското летало „Parker“ на НАСА откри нешто необично за време на блискиот лет во близина на Венера во јули 2020 година. Додека само 833 километри над површината на таа планета, тој сними нискофреквентен радио сигнал што доаѓаше од атмосферата на Венера.

За сите оние кои сметаа дека ова е откривање на радио сигнал за вонземска цивилизација која се крие под густите облаци на таа планета, следува разочарување. Имено, сондата „Parker“ забележа сигнал од природно потекло, но тоа не значи дека не е интересно. Ова откритие потврди дека циклусите на нашата sвезда влијаат на атмосферата на Венера.

Ова е прв пат во скоро три децении леталото да успее да прочита директни мерења на горниот дел од атмосферата на Венера. Податоците што ги собра ни даваат ново разбирање за тоа како се менува Венера поради цикличните промени на Сонцето.

  • Бев неверојатно возбуден кога добив нови податоци од Венера, изјави астрономот Глин Колинсон од центарот за вселенски летови Годард на НАСА, како што објави „Silent Alert“.

Пеколна планета
Венера е фасцинантен свет за нас Земјаните. По големина и состав наликува на нашата планета, дури има и атмосфера. Од друга страна, тоа е отровно и пеколно блескаво тело, кое е веројатно потполно не гостопримливо за развојот на животот каков што го знаеме.

Вселенските агенции не испратија многу мисии на таа планета. Нема многу смисла да се испраќаат ракети-слетници или ровери затоа што тие не можат да преживеат на површина што „врие“ на 462 степени. Испраќањето летала во орбитата на Венера е исто така проблематично поради нејзините неверојатно густи облаци полни со јаглерод диоксид и сулфурна киселина.

Иако Венера не е најблиската планета до Сонцето, Меркур е на таа позиција, сепак е најтопла во составот на Сончевиот систем. Неговата густа атмосфера полна со стаклени гасови ја заробува и задржува топлината, па затоа е пожешко на површината од Меркур – на него, металите како олово се раствораат и стануваат барички на стопена метална течност.

Вселенското летало „Parker“ се најде покрај Венера сосема случајно, односно неговата мисија немаше никаква врска со таа планета. За да може да се приближи што е можно поблиску до Сонцето и да се истражат мистериите на нашата sвезда, сондата ја користела Венера како гравитациска прачка, односно ја користела нејзината гравитација за да ја промени својата брзина и орбита.

На еден од тие прелети, инструментите на сондата снимиле радио сигнал. Колинсон забележал нешто необично во внатрешноста на сигналот, но не можел веднаш да сфати што е тоа.

  • Кога се разбудив следниот ден, помислив: Боже, знам што е ова!, рече Колинсон.
    Сличен сигнал беше забележан и од леталото „Galileo“ кога минуваше низ јоносферата на месечините на Јупитер – слоевите на атмосферата што ги имаме и на Земјата, но и на Марс. Јоносферата е всушност јонизиран слој во атмосферата на една планета.

Влијание на сончевите циклуси
Кога научниците сфатиле што е сигналот, го искористиле за да ја пресметаат густината на јоносферата на Венера и ги споредиле податоците со последните директни мерења од 1992 година. Откриле нешто интересно – во новите мерења, јоносферата била поретка за еден ред по големина отколку во 1992 година.

Експертите веруваат дека овој процес е поврзан со сончеви циклуси. На секои 11 години соларните полови ги менуваат местата; југот станува север, а северот станува југ. Не е јасно што ги придвижува овие циклуси, но знаеме дека половите се менуваат кога магнетното поле на нашата sвезда е најслабо.

Бидејќи соларните активности како што се сончеви дамки (привремени региони на силни магнетни полиња) или исфрлање на коронална маса (исфрлање на плазма) зависат од магнетното поле на Сонцето, овие фази ги нарекуваме сончев минимум и соларен максимум.

Мерењата од Земјата покажаа дека јоносферата на Венера се смени во синхронија со соларните циклуси – стана погуста со сончевиот максимум и поретка со сончевиот минимум. Сепак, научниците не можеа да го потврдат ова без директни мерења.
Затоа ова откритие е толку интересно. Мерењата од 1992 година беа направени во време близу до сончевиот максимум, а мерењата во 2020 година близу соларниот минимум. Двете мерења беа во согласност со мерењата на Земјата.

Две главни објаснувања
Не е целосно јасно зошто Сончевиот циклус има таков ефект врз јоносферата на Венера, но постојат две водечки теории.

Една од нив е дека горната граница на јоносферата за време на сончевата минимум се спушта на помала надморска височина, што спречува проток на јонизирани атоми од денот кон ноќната страна, а што пак резултира со поретка ноќна јоносфера. Според друга теорија, јоносферата на Венера за време на сончевиот минимум еруптира побрзо во вселената.

Податоците од „Parker“ не можат да исклучат ниту еден од овие механизми, но научниците се надеваат дека идните мисии и набудувања би можеле да разјаснат што точно се случува таму.

Читај Следно

10,347FansLike
2,319SubscribersSubscribe
spot_img

Најнови Вести